tussen twee schaatsseizoenen in?

Mijn schaatsen liggen weer in coma. En ik bijna. Want voor luiheid heb ik talent. Toch wil ik het tij keren. Maar hoe? Met een drie-sporen-plan dus. Dat zo weinig ambitieus is, dat het al direct realistisch lijkt.

Mijn racefiets is vast meubilair van de schuur geworden. Met medewerking van weer en wind zal ik ‘m voortaan twee keer per week uitlaten. Dat beloof ik ‘m. Zijn smalle zadeltje lonkt naar mijn zitvlees en het stuur presenteert zich op z'n verleidelijkst. Ik stof dus de buizen af. Duw wat lucht in de bandjes. Geef een gier aan het trapstel. En verdomd, het achterwiel spint neuriënd zomaar 40 kilometer per uur. Deze apk is met gunstig resultaat volbracht. Om kort te gaan: al snel wordt duidelijk dat de Ronde Hoep er ook nog steeds goed bij ligt.

Wat wel tegenvalt is het wegdek. Niet voor mij op die racefiets, dat stuitert er wel overheen. Maar voor mij in mijn skeelers. Sinds die skeelers is fietsen ook checken,  checken of kleine wieltjes daar ook willen rollen. En dat kan hooguit op de ene helft van de Hoep. De andere helft heeft te veel steenpuisten uit het wegdek groeien. Nee, skeeleren moet op het asfalt om de Ouderkerkerplas. Of verder weg, naast IJburg. De paden die ontspruiten aan de Nesciobrug zijn wel skeeler-strak. Je rijdt – lak aan die paar veeroosters – zo maar door tot Muiden. Of vanaf dat buurtje bij Sloterdijk over de Spaarndammerdijk (flankeert de Haarlemmerweg) naar Spaarndam of zo. En terug of zo.

Bij het slechtweerscenario is daar de sportschool. Om mijn abo te verzilveren moet het wel heel vaak regenen, hagelen, stormen of hittegolven. Met zoonlief als persoonlijk trainer -  www.bobkarmelk.com  -  moet het lukbaar zijn te bikkelen als nooit te voren. En deze dooiperiode uit te buiten.

En oei, bijna vergeten; de laatste vijf weken van de lentezomerherfststop organiseert de club trainsessies in het Amsterdamse bos. De laatste jaren zijn die happenings blijven steken in goede bedoelingen. Gebrek aan animo.

Oktobermaand, oogstmaand. Ik ben benieuwd.

Sjaco Karmelk                     Met dank aan Wim Stevenhagen en Comic House voor de illustratie

27 april 2009

Het schaatavontuur hieronder dateert van 1996 of daaromtrent.

Door Sjaco Karmelk

Een kwartetje schaatsers doet de Bannetocht. Van dikke sneeuw, woonboten en ijs met een minimum aan scheuren.

Ondertussen zoek ik mijn slippers, moeilijk, want die hebben, zoals alles om deze tijd, nog een schutkleur. Waar ben ik in godsnaam mee bezig? Met net een drukke werkweek achter de rug, ga je toch niet uit vrije wil, nota bene op zaterdagochtend, voor achten je bed uit?

De thermoskan druppelt vol koffie als ik me in mijn schaatskleding hijs. Het haastig gesmeerde stapeltje boterhammen stop ik als laatste in mijn rugzakje. In huis is het te koud om er lekker bij te gaan zitten. Het ontbijt schrok ik dus maar voor de helft naar binnen. Onderweg, als de auto op temperatuur is, pak ik nog wel een boterhammetje. Spoel met de laatste slok koffie wat beschuitkruimels naar binnen en ik fluister Ineke toe dat ze er wel erg knus bij ligt en dat vooral nog een paar uur moet blijven doen. De huisdeur trek ik zachtjes achter me in het slot.